Είχα μία συζήτηση με τη μητέρα μου πριν λίγο, μιας και με αφορμή τις άγιες αυτές μέρες φάγαμε οικογενειακώς, παρέα. Όπως προστάζει εμμέσως η παράδοση η μάνα μου πάντα κατά την περίοδο του πάσχα συλλογίζεται το πόσο χάλια έχει καταντήσει η κοινωνία μας, το πως χάθηκε η γνήσια καλωσύνη του ανθρώπου που υπήρχε στο παρελθόν, η φυσική σχέση μας με τον γύρω κόσμο.
Το πόσο με εκνευρίζει λοιπόν αυτός ο μύθος δεν φαντάζεστε. Ήθελα να δω κάποιες απόψεις γύρω από αυτό.
"Η τεχνολογία μας έκανε απάνθρωπους, η πρόοδος δεν πέτυχε τίποτα, βγήκα νέες αρρώστιες, παλιά όλα ήταν αγνά".
ΕΧΕΤΕ ΙΔΕΑ ΤΙ ΛΕΤΕ? ΧΩΡΑΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ?
Τεχνολογία δεν είναι ένα ipod. Ξεχάστε αντιβιωτικά. Ένα απλό συνάχωμα? Πιθανότατο να πεθάνεις. Ωραίες οι αποχετεύσεις? Φανταστείτε να χέζετε σε κουβάδες και να τα πετάτε στο δρόμο. Το οποίο φυσικά θα φέρει πανούκλα και φανταστείτε τις μαύρες φουσκάλες στο δέρμα σας και να πεθαίνετε μόνοι. Πότε στο παρελθόν λέγαμε τον 40άρη 'νέο άνθρωπο' που σε άλλους αιώνες οι λίγοι που ζούσαν μέχρι τα 40 ήταν με το ένα πόδι στον τάφο.
Βράδυ? Υπνος. Ούτε φως, ούτε τηλεόραση φυσικά. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο, πάει στον τομέα διασκέδαση. Βαρύς χειμώνας και κρύο? Ξεχάστε τη θέρμανση. Κρυοπαγήματα, αρρώστιες, θάνατος φίλων και συγγενών, καταστροφή τροφίμων (χωρίς να υπάρχει το εύκολο αντικατάστατο φυσικά).
Ενημέρωση που την θεωρούμε τόσο δεδομένη? Άντε από κάνα περιπλανώμενο βάρδο. Λέμε ότι πλέον δουλεύουμε όλη μέρα. Ναι, αλήθεια είναι. Αλλά πότε δεν ίσχυε? Παλιότερα θα σκάβατε όλη μέρα, διπλάσιες ώρες από ότι τώρα, και χωρίς σ/κ.
Ούτε εικόνες από άλλα μέρη (ίσως κάνας πίνακας, αναλόγως την εποχή), ούτε ντοκυμαντερ, ούτε τίποτα. Το μόνο που θα είχατε δει είναι 5 δέντρα και 3 σπίτια. Εκεί θα περιορίζοταν η αντίληψη και γνώση σας.
Ταξίδια? Τα 500 χλμ. που τώρα είναι αστεία θα ήταν ένα ταξίδι ημερών, με κίνδυνο και ταλαιπωρία. Ούτε αεροπλάνα, ούτε αυτοκίνητα, ούτε τέτοιες ανέσεις. Στο χωριό που γεννήθηκες θα πεθάνεις.
Και πάμε τώρα και στην καταπληκτική ηθική. Που η διασκέδαση ήταν να μαζευτούμε στη πλατεία να δούμε κάνα μαστίγωμα, κάναν αποκεφαλισμό. Που βασανιστήρια με πένσες, φωτιά και αγκίστρια ήταν κάτι το δεδομένο. Που η σκλαβιά ήταν επίσης δεδομένο και οι μόνοι που δεν τους άρεσε ήταν αυτοί που δεν είχαν χρήματα να αγοράσουν για τον εαυτό τους.
Η εποχή μας είναι η πρώτη που τουλάχιστον υπάρχουν, έστω και στα χαρτιά, ανθρώπινα δικαιώματα, κατάργηση ανώτερων και κατώτερων ανθρώπων, οργανώσεις που καταπολεμούν την αδικία και τη φτώχια.
Αυτά λοιπόν, και ας μη παρασυρόμαστε από τον ρομαντικό μύθο του όμορφου και αγνού κόσμου που χάσαμε.
ΥΓ. Δεν πιστεύω καθόλου στην σημερινή ηθική. Ίδιοι μένουμε. Το 70% των πόρων μας κατασπαταλείται υπερ της αιμοδιψής μας φύσης παρά για έρευνα στην ιατρική και φυσική (αστυνομία, στρατός κλπ).
Αν και σήμερα επιτρέποταν οι αποκεφαλισμοί και είχε κάθε απόγευμα στον πλατεία Ομονοίας χαμός θα γινόταν από κόσμο. Και δεν θέλει ιδιαίτερο ψάξιμο για να δούμε την πραγματική εικόνα του κόσμου, παιδιά πεθαίνουν από την πείνα για να πάρουμε ένα επιπλέον τζην εμείς, τα δισ. που πεθάινουν φριχτά, σκλάβοι σε μεταλλεία στην Αφρική που νομίζουμε ότι υπάρχουν πια μόνο σε βιβλία, η χαρά του ανθρώπου όταν βλέπει τον συνάνθρωπο να αποτυχαίνει.
Το νόημα όμως είναι ότι δεν άλλαξε κάτι. Έτσι ήταν πάντα. Απλά στην δυτική κοινωνία την έχουμε απίστευτα εύκολα, ζούμε σαν βασιλιάδες σε σχέση με άλλες εποχές, και γκρινιάζουμε από τους καναπέδες μας για το τι χάσαμε.
Ας γκρινιάζουμε για το τι μπορούμε να πετύχουμε και να έχουμε με την υπάρχουσα τεχνολογία, αλλά δεν το έχουμε επειδή λίγοι παραμένουν οι πραγματικοί βασιλιάδες των λαών.
Αλλά όχι για το τι χάσαμε.



